เรื่องของคนที่อยากเดินสวนทาง

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมไปดูหนังสามก๊กมาครับ

หนังอลังการดี แต่ถ้าไม่เคยอ่านคงดูไม่รู้เรื่อง อย่างไรก็ดี จอห์น วู กล้าเปลี่ยนบทของหนังไปจากในหนังสือเพิ่มรายละเอียดปลีกย่อยมาเยอะ

ผมรู้สึกแปลกใจนิดๆ ที่ได้เห็น "หนุ่มรูปงาม" จิวยี่ จูล่ง ไม่งามเท่าที่ควร เล่าปี่ อาของเหี้ยนเต้หน้าตาดูไม่มีสง่าราศีเอาเสียเลย และนิสัยของโจโฉก็ออกจะหื่นกระหายมารบเพียงเพื่อหญิงนางเดียว ฯลฯ

..

เอนทรี่นี้ ขึ้นหัวข้อว่า สามก๊ก แต่.. ผมไม่ได้จะเล่าเรื่องสามก๊กครับ นี่จะเป็นเพียงบทวิเคราะห์เล็กๆน้อยๆเท่านั้น เห็นบล๊อกคนอื่นก็เขียนเนื้อเรื่องไว้มากแล้ว และบางคนก็เขียนได้ดีเสียด้วย 

..

เรื่องที่จะเล่าเกี่ยวกับขงเบ้งและความต้องการของเล่าปี่เป็นหลัก 

เราทุกคนมองว่า จูกัดเหลียงขงเบ้งเป็นผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน มีปัญญามากเหลือ ตายแล้วยังหลอกโจโฉ มองดวงดาวก็รู้ว่าชะตาบ้านเมืองเป็นอย่างไร(ซึ่งก็ไม่ต่างจากหมอดูปัจจุบัน มากนัก)

ี่

เมื่อสมัยขงเบ้งยังศึกษาตำราที่เขาโงลังกั๋ง เขาเป็นเสมือนผ้าขาว ลองนึกภาพนักวิชาการในปัจจุบันดูนะครับ และแล้วกาลเวลาทำให้เขาได้พบเล่าปี่ ที่มาหาเขาถึงสามครั้งสามครา จนไปติดตามเล่าปี่ในที่สุด

ทีนี้ลองนึกสภาพ นักวิชาการที่ผันตัวเองมาเป็นนักการเมืองครับ

ผ้าผืนนั้นหม่นไม่มีดีเลยจริงไหม

มือที่สะอาดจะต้องมาสกปรกจากเลือด เงิน อำนาจ 

เหนือสิ่งอื่นใด เล่าปี่มีปณิธานอันแน่วแน่ที่จะฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น

สิ่งนี้อาจไม่แปลก เป็นความจงรักภักดีของเล่าปี่ แต่เมื่อดูนิสัยของเล่าปี่แล้ว เล่าปี่เป็นคนประเภทรักราษฎร ในหนังจะเห็นง่ายๆเลยที่เล่าปี่ไม่ยอมทิ้งชาวเมือง ในหนังสือก็มี

ความขัดกันอยู่ตรงนี้นี่เอง

เล่า ปี่ ผู้ซึ่งความพยายามฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น รวมทั้งมีเมตตา รักราษฎร อยากให้พวกเขาอยู่กินอย่างมีความสุข และขงเบ้งเองที่นิสัยมิได้เกรงอกเกรงใจนายขนาดยอมให้นายคิดโง่ๆไปโดยไม่ต่อ ว่า กลับพยายามให้เหี้ยนเต้และราชวงศ์ฮั่นคืนสู่อำนาจ

ขัดกันอย่างไร?

ประเทศจีน มีเนื้อที่กว้างใหญ่ไพศาล มีประชากรมากตั้งแต่สมัยอดีตจนถึงปัจจุบัน

ประชา กรส่วนใหญ่มีอาชีพเกษตรกรรม ความเป็นอยู่ยากจนข้นแค้น โดนขุนนางและกษัตริย์ขูดรีด วันดีคืนดีโดนเกณฑ์ไปสร้างกำแพงขนาดมหึมา ตั้งแต่ยุคก่อนสามก๊กเสียอีก

สำหรับประเทศอื่น หากเรียกว่า กบฏชาวนา เราอาจรู้ได้ว่า เป็นเหตุการณ์ไหนโดยไม่ต้องดูปีเสียด้วยซ้ำ

แต่ จีนไม่เหมือนกัน กบฏชาวนามีเป็นร้อยรอบ(จนมีครั้งหนึ่ง จูเหยียนจาง ชนะจนได้และก่อตั้งราชวงศ์หมิง แต่ก็ยังไม่หยุดความเฮงซวย) ศักดินาทำร้ายชาวจีนมากเหลือเกิน จนเมื่อพวกเขาได้ปลดปล่อยตัวเองจากทางออกของเหมา เจ๋อ ตุง ที่แม้จะแคบ แต่ก็ยังดีกว่านั่นแหละ

เมื่อขงเบ้งที่น่าจะรู้อยู่แล้วว่า หากเล่าปี่นึกถึงเรื่องนี้จะต้องเลือกราษฎร(ควรจะเป็นเช่นนั้น แต่เล่าปี่ดันคิดไม่ออก) ทำไมจะยังให้นายไปฟื้นฟูราชวงศ์ ซึ่งเป็นตัวหลักที่คุกคามราษฎร

ปัญญาที่ใช้ หากต้องการทำเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง จะต้องมิให้วงจรอุบาทว์นี้หมุนต่อไปจึงจะถูก

นั่นคือ แม้ขงเบ้งปัญญามากเท่าใดก็ยังก้าวไม่พ้นกรอบความคิดเรื่องศักดินา ที่ชนชั้นสูงป้อนไว้ให้แต่สมัยโบราณ

เหมือน..